بانو! بگو که کافه ی دنجِ چشات کو؟ من خسته ام... نشونیِ اون کافه رو بگو!
باز از مسیرِ خواب برم تا سرابِ تو، یا از پیاده روی همین شعرِ رو به رو؟
پیشِ تو قطب نمای دلم مست می کنه! باید بغل کنم تو رو از هر چهار سو!
من به نشونیِ غلطت شک نمی کنم حتا تو التهابِ کتک های بازجو!
بی تو یه ساعتم که عقب می ره عقربه ش، با صدهزار زنگ فرو مُرده تو گلو!
یه برکه ام که روی تنم غوطه می خورن، این اردکای زشت همه تو لباسِ قو!
باید تمامِ شعرای حافظ رو دوره کرد، تا شرحِ یک نگاهِ تو رو گفت مو به مو...               

Download

نوشته شده توسط دوستدار حافظ در سه شنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۴ |